උමතු ස්පන්දනය​

                           තර්ක කරන්නට තරම් අර්ථයක් ඇතිවක් මෙතෙක් මා ආ ගමන් මග තුළ නොමැති බව පමණක් මට වැටහේ. අනන්තයට ශුන්‍යය වී සීමාව දුන් අතීතය ඔස්සේ තවත් යාමට තරම් ඉදිරියක්ද මට නොමැත​. මෙය අවසානයමදැයි නිශ්චිතව කිවිය නොහැක්කේ මුත්, ඒ වැඩි ඈතක නොවන බව නම් පැහැදිලිවම දකිමි.

උමතු වන්නෙකු තමන්ගේ උමතු බව පිළිනොගන්නා බවක් මා අසා ඇත්තෙමි. සමාජයේ අතිමහත් දනාද තමන් උමතු නොම වන්නෝ'යි විශ්වස් කරති. නමුදු මා, මාගේ උමතු බව පිළිගනිමි. ඒ වූයේ කුමක් අරභයා, කිනම් දිනක පටන්දැයි මට සිතිය නොහැක්කේ  මේ මොහොතෙහි මා කෙරෙහි වන උමතු බව නිසාම පමණක් නොව​, එය ඒ තරමින්ම සංකීර්ණ උගතෝකෝටිකයක්ද  වන බවිනි. ඇතැම් විට මා නිවැරදි සිහියකින් යුක්තව​, ඒ අතීතය නිරවුල් මනසකින්  විමසූවේ වුව ද​, අවසානයටද​ පෙර මා උමතු වනු ඇත්තේය​. එය ඒ තරමින්ම උග්‍ර විෂඝෝර සර්පයන් පිරි වංකගිරකි.

ලෝකයා අභිමුව මා එදා කවියෙකු වුණෙමි. පද අතර අකුරු අමුණා කවි අතර අතරමං වී ගිය පසුද තවමත් මා ඒ භූමිකාවටම පණ පොවමින් සිටිමි. නමුදු ඒ නිකන්ම නිකන් සාමාන්‍යය කවියකු ලෙසින් නොව 'උමතු' නම් සුවිශේෂී විරුදාවලියක් ද ලත් කවියකු ලෙසිනි. කෙසේ හෝ වේවා කොයි තරම් නම් අකුරු කවි කර ඉඳුල් කෙරූවද මා, මාගේ ජීවිතයට අකුරු ගලපන්නට නම් සිතන්නට තරම් වත්, මේ මොහොත දක්වාම පමා වී ඇත්තෙමි. ලියැවී ගියා වූ අකුරු මත ජීවිතය ගලපනා සහසක් දනා අතර එය එසේ නොකර සිටියකු ලෙසින් පමණක් මට යම් ආශ්වාදයක්ද විඳිය නොහැක්කේ නොවේ. පමා වී ගියද කම් නැත., උමතුවෙන් හෝ මා මාගේ ජීවිතයට අකුරු ගලපන්නෙමි. මාගේ හෘද ස්පන්දනයද උමතුවෙන් මෙනි. එහි රිද්මයට අකුරු ගැලපිය හැක්කේද උම්මන්තකයකුට​ පමණක්ම විය යුතුය​.

අතපසු වීමකින් හෝ මාගේ මේ ජීවිතයට අකුරු ගැලපීමේ ව්‍යායාමයෙහි අවසන් ඵලය කිසිවකු හෝ අතට පත් වුවහොත් එහි අරුත් විමසන්නට උත්සාහ නොගන්නා මෙන් අවසාන වශයෙන් ඉල්ලා සිටිමි. මන්ද ඒ ලියැවෙනු ඇත්තේ මා ජීවිතය මතින් බැවින් එහි කිසිදු අරුතක් පැවතිය නොහැක. උමතු වූවකුගේ උමතු ස්පන්දනයට අනුගතව ඉදිරියේදී නිරපරාදේ තීන්ත බිඳු අකුරු අඳිනු ඇත​. ඒ අකුරු මත මාගේ ජීවිතයද ඇඳෙනු ඇත. එබැවින්ම, එය කිසිදු අරුතකින්ද හෙබි නොවනු ඇත​...

බෝ අරුත් ඇති සඳ ඔබ කෙලෙස වටහාන​
පද අරුත් යොදන්නද ලෙස සඳැස් නිසඳැසින​
නොදැරුවත් ධරණි තල කවි හැඟුම් බරක් ලෙස​
බරකි ඔබ මහ මෙරක් තරමින්ම කවි ලොවට

මදහසක් නැති රුවක කඳුලු හැඩ වැඩ වුණා
පන්දමක් ලත් අතට අංධ නෙත් හිනැහුණා
කරවටක් ගිලුණු දියෙ නාස් පුඩු සැණහුණා
ඇරඹුමක් නොලත් මග මැදක හිඳ නැවතුණා​

මුලා වූ නෙත් බැල්ම අසංතෘප්තව හදේ
ඇඳී ගිය සිත අහසෙ විදුලි එළියක හැඟේ
තවරන්න දුහුවිල්ල අමාවක දා හඳේ
කොනිතාමි ලැම යුගල රිදුම් දෙන සේ හදේ

මලක් නැති නටු අගක රොනට ලැදි සමණලුන්
කටුවකින් සමු දුන්න තටුව පොළොවට නැවුම්
දියත් කළ හිම කන්ද දිවට රස නැති බරින්
අරං මා වෙත එන්න පොළිය ණයකට අරං

හයක් හතරක් නැතිව ලකුණකට දුවන උන්
පහක් නැති ලෝකයක අටක් හොයනව රවුම්
අහස් උස විමන් බැඳ බිම් බලා උන් නුවන්
පවක් කර ගත් ලෙසක​ පිං තකයි හරසරිං

කෑවාට පොත කොනක් කාව වී ගණිකාව​
හිඟමනට නුදුන් දා උපන් ගති ළඟ තාම​
ගුරු පඬුරු අත දැරුව සරු නොවූ ඉගැනීම​
හෙට අතීතයට දී අනිද්දට ගතු කීය

හතරමං හංදියක අතරමං තුරුණු මං
හොර පාරෙ හොඳ පාර ගුරු පාර කළ අනිං
ගෑවෙනා මඩ ගාව කලු පාර තාර නම්
ඉර ගාව දිය වෙනව හීතලට තාම මං​

ගිනි ගන්න ලැවු ගින්න මට දෙන්න ආයේ
විඳ ගන්න මං ඉන්නෙ රළ ගාව පෙණ සේ
කිර ගන්න හිර ගන්න වෙර ගන්න සරු සේ
පරවෙන්න අරඹන්න පීදෙන්න පෙර සේ

__________________________________________________________~මොසෝ